Waar je ook bent… je neemt jezelf mee

Een maand Portugal.

Niet vliegen, niet haasten. Gewoon rijden. In onze FIAT Ducato bus, niet groot, niet luxe, maar precies goed voor twee mensen die elkaar kennen.

We reden door Frankrijk, Spanje en Portugal. Zonnig weer. Ruimte. Bergen, kustlijnen, dorpen waar de tijd langzamer leek te lopen. En ja, ook gedoe.
Drie keer een kapotte airco.
Eén keer gerepareerd in Frankrijk.
Nog een keer in Spanje.
En in Portugal… hebben we ’m maar gelaten voor wat het was.

Niet omdat het niet kon.
Maar omdat we voelden dat we niet alles hoefden op te lossen.

Er was iets verleidelijks aan geweest om al onze energie te stoppen in zoeken, regelen, stressen. In controle. Maar ergens onderweg kozen we anders. We deden wat nodig was en lieten de rest liggen. Alsof de reis ons zachtjes influisterde: kijk eens waar je je aandacht aan geeft.

Na drie weken kwam er toch spanning. Niet door elkaar, maar door de tijd.
Ik moest terug. Binnen een week weer in Nederland. Een loondienstverband wachtte. Een klok begon te tikken. De ruimte werd kleiner. Niet in de bus, maar in mijn hoofd.

En toch… we kwamen thuis.
Ik ging weer aan het werk. Vol verhalen. Vol enthousiasme. Ik vertelde over de reis, over het onderweg zijn, over samen leven op een paar vierkante meter.

Een jongere collega, begin dertig, luisterde aandachtig. Ze stelde vragen. En toen zei ze ineens, bijna voorzichtig:

“Maar… een maand met je man in zo’n krappe camper… dat zou ik niet kunnen.”

Ik was oprecht verbaasd.
Mijn eerste gedachte was niet netjes, maar wel eerlijk: als dat niet kan, hoe zit het dan met je huwelijk?
Straks, na je pensioen, ben je ook weer veel samen. Wat dan?

Ik zei het niet hardop. Ik keek haar alleen aan.
Een paar weken later liet ze weten dat haar man “de bom had laten barsten”.
Scheiding.

En toen viel er iets op zijn plek.

Deze reis ging niet over Portugal.
Niet over een camper.
Niet eens over vrijheid.

Hij ging over nabijheid.
Over wat er zichtbaar wordt als er weinig afleiding is.
Over hoe je met elkaar omgaat als er iets stukgaat. Een airco. Of iets groters.

Waar je ook bent…
je neemt jezelf mee.
En elkaar.

Sommige reizen laten je landschappen zien.
Andere laten je relaties zien.
En soms pas je eigen leven, als spiegel.